همه عمر میان گفتن و نگفتن مردد بودم.همه عمر گفتم و حذف کردم، نوشتم و حذف کردم. جا گذاشتنِ ردپایی را تاب نداشتم. از آن روز که بلاگفا هست و نیستمان را به باد داد، دیگر دلم هم با بلاگفا صاف نشد. هی اینطرف آنطرف نوشتم و دل نبستم.

کی این نوشته ها را پاک خواهم کرد؟

نمی دانم!

سلام!سلام رفیق روزهای دور و نزدیک!سلام هم رویا!این روزها که رویا بافتن برایم سخت شده، بیشتر برای تو رویا می بافم. مثلا فکر می کنم کلاس هایت تمام شوند، کار و بارت سامان بگیرد، بعدش چه کارهایی ممکن است بکنی... چه کاری راه بیندازی... چه بنویسی... نوشته هایت چطور باشند... نوشته هایت تا کجا پرواز کنند... از رویاهای قدیمی کدامشان را ممکن است از چمدان بکشی بیرون و باز پر و بالش بدهی... همین رویاها دلخوشی های کوچکِ روزهای بی رویایند.روزهات پررویا